Mythologie slave : personnages, lieux, objets
Feuille Personnages
Bess Bess
Feuille Personnages

Alexandre Pouchkine

Les démons

Traduit par Marina Tsvétaïéva


Les nuages fuient en foule
Sous la lune qui s'enfuit,
Les nuages fument et roulent,
Trouble ciel et trouble nuit.
Mon traîneau bondit et plonge,
Les grelots résonnent clair,
Que de leurres, que de songes,
Dans la plainte qui se perd!


- Va toujours, cocher! - Barine!
Choses vont de mal en pis,
La bourrasque m'enfarine
Mes deux yeux et mes esprits.
Ni lumière ni demeure,
En aveugles, nous errons!
C'est le diable qui nous leurre
Et nous fait tourner en rond.


Le vois-tu danser sur place?
Maintenant - me crache sus!
Le vois-tu donner la chasse
Au cheval qui n'en peut plus?
As-tu pu le méconnaître
Sous la forme d'un poteau?
S'allumer et disparaître
L'as-tu vu, sur le côteau?


Les nuages fuient en foule
Sous la lune qui s'enfuit,
Les nuages fument et roulent,
Trouble ciel et trouble nuit.
Et voilà que tout s'arrête.
Les grelots reposent, morts.
- Qu'est-ce, un tronc ou une bête?
- Lui toujours et lui encor!


Geint et grince la rafale,
Soufflent et ronflent les chevaux,
Le démon, au loin, détale -
C'est un loup aux yeux-flambeaux!
Et la course recommence,
Les grelots en disent long.
Vois - dans les lointains immenses
Cette ronde de démons!


Des démons et des démones
Se joignant, se disjoignant,
Papillonnent, tourbillonnent -
Folles feuilles sous le vent!
Quelle foule! Quelle fuite!
Et pourquoi ces tristes chants?
Un fantôme qui les quitte?
Une sorcière qu'on leur prend?


Les nuages fuient en foule
Sous la lune qui s'enfuit;
Les nuages fument et roulent,
Trouble ciel et trouble nuit.
Survolant la blanche plaine
Geignent, hurlent les malins,
De leurs plaintes surhumaines
Déchirant mon coeur humain.


А.С. Пушкин

Бесы



Мчатся тучи, вьются тучи;
Невидимкою луна
Освещает снег летучий;
Мутно небо, ночь мутна.
Еду, еду в чистом поле;
Колокольчик дин-дин-дин...
Страшно, страшно поневоле
Средь неведомых равнин!


«Эй, пошел, ямщик!..» — «Нет мочи:
Коням, барин, тяжело;
Вьюга мне слипает очи;
Все дороги занесло;
Хоть убей, следа не видно;
Сбились мы. Что делать нам!
В поле бес нас водит, видно,
Да кружит по сторонам.


Посмотри: вон, вон играет,
Дует, плюет на меня;
Вон — теперь в овраг толкает
Одичалого коня;
Там верстою небывалой
Он торчал передо мной;
Там сверкнул он искрой малой
И пропал во тьме пустой».


Мчатся тучи, вьются тучи;
Невидимкою луна
Освещает снег летучий;
Мутно небо, ночь мутна.
Сил нам нет кружиться доле;
Колокольчик вдруг умолк;
Кони стали... «Что там в поле?» —
«Кто их знает? пень иль волк?»


Вьюга злится, вьюга плачет;
Кони чуткие храпят;
Вот уж он далече скачет;
Лишь глаза во мгле горят;
Кони снова понеслися;
Колокольчик дин-дин-дин...
Вижу: духи собралися
Средь белеющих равнин.


Бесконечны, безобразны,
В мутной месяца игре
Закружились бесы разны,
Будто листья в ноябре...
Сколько их! куда их гонят?
Что так жалобно поют?
Домового ли хоронят,
Ведьму ль замуж выдают?


Мчатся тучи, вьются тучи;
Невидимкою луна
Освещает снег летучий;
Мутно небо, ночь мутна.
Мчатся бесы рой за роем
В беспредельной вышине,
Визгом жалобным и воем
Надрывая сердце мне...


Aleksandr Puŝkin

La diabloj

Tradukis Valdemar Ivanov-Ivin


Nuboj naĝas, nuboj kuras;
Lun' sin kaŝas je duon'.
La fluganta neĝo lumas
en malvasta region'.
Kuras kampoj trapasataj,
la tintilo - tin-tin-tin ...
Tim' en valoj nigraj, fataj
kontraŭ vol' ekkaptas min.


"Hej, antaŭen" - Mi ne povas,
laca estas ĉevaltri'.
Vojosignon vent' forblovas,
ĝin jam plu ne vidas mi.
Devojiĝis ni sendube.
Kion fari en nebul'?
Nin kondukas sub la nuboj
diableto - petolul'.


Jen rigardu! Neĝon knedas,
blovas, kraĉas li sur min;
jen ĉevalon nian tedas,
en kavegon puŝas ĝin.
Li sin dum mallonga daŭro
turnis kvazaŭ karusel'
kaj brilante kiel fajro
malaperis en malhel'.


Nuboj naĝas, nuboj kuras;
Lun' sin kaŝas je duon'.
La fluganta neĝo lumas
en malvasta region'.
Kaj ni plu jam ne veturas,
la tintil' ne tintas plu.
Arbotrunk' aŭ lup' lumturas
en malluma densa blu'.


Neĝblovad' kolere ploras,
ronkas nia ĉevaltri':
la diabloj ja deĵoras
plej proksime ĉirkaŭ ni.
Ree kuras la ĉevaloj,
La tintiloj -- tin-tin-tin ...
kaj denove en la valoj
La diabloj tedas nin.


Turnas sin fantomoj solaj
en malklara lud' de l' lun'
la diabloj -- kvazaŭ loloj
aŭ folioj dum aŭtun'.
Kial plenda kant' ŝpiniĝas
sub tegment' de kumulus' -- ?
Sorĉistino edziniĝas,
aŭ koboldo mortis ĵus?


Nuboj naĝas, nuboj kuras,
lun' sin kaŝas je duon'.
La fluganta neĝo lumas
en malvasta region'.
Svarme flugas la diabloj
en falanta neĝa vat',
min per hurloj, kvazaŭ sabroj
turmentante sen kompat'.


Mythes

AccueilPanthéon des dieuxPersonnages, lieux, objets


© Russie virtuelle